امروز واسم خواستگار اومد خیلی استرس داشتم میدونم اولی نبود بحث ازدواج با خیلیا داشتم خیلیا با مامان اینا حرف زده بودن اما این یکی یه خواستگاری واقعی بود نشستیمو با هم 4 ساعت حرف زدیم هیچ حسی بهش ندارم! خیلی پسر بود نمیدونم شاید چون همیشه با پسرای لاشی در برخورد بودم نمیتونستم یه همچین پسریو تحمل کنم اونم اولش همیجور بود خیلی چیزا اذیتش میکرد بهم نمیگفت اما خیلی حرفا تو سرش بود که بهم نگفت خیلی میترسید که بهم بگه نمیدونم ... بهم گفت میای تو شهرضا زندگی کنی من بهش گفتم نه واقعا دلم نمیخواست برم اونجا نمیدونم نمیدونم اصلا میخوام تو ایران بمونم یا نه دقیقا قبل از اینکه اینا بیان داییم زنگ زد و حدو

کامنتا رو خوندم و خیلی ممنونم از راهنماییتون من اون خواستگار رو رد کردم چون واقعا نمیخواستمش واقعا نمیتونستم بپذیرمش یه حسی بهم میگفت این اونی نیست که به دردت میخوره اوضاع ناجوری توی زندگیم دارم نمیتونم مخفیش کنم خونواده ی سطح بالایی دارم ولی مساعلی که باعث میشه اعتماد به نفسم بیاد پایین زیاد دور و برم هست مخصوصا تو زندگیه خونوادگیم من زندگی شخصی شیرینی دارم اما غصه ی خونواده داره دیوونم میکنه من کسی ام که برای خونواده اشک میریزم حتی اگر خودم تو بدترین شرایط باشم درباره موضوع خارج رفتنم مدام دارن زیر گوشم میخونن اما من نمیخوام برم من دلم میسوزه واسه مامان بابا و یدونه خواهرم دلم نمیخواد تنهاشو

و بعله حکایت همچنان باقیست شبنم توام مثه من هنوز به گذشته سر میزنی؟ چقدر دلم میخواست هنوز سوم راهنمایی بودیم... اون موقع ها هم اعتماد به نفسم بالا بود هم اینکه خیلی همه چی بهتر از الان بود این دهه ای که توش هستیمو اصلا دوس ندارم از اولم دوس نداشتم یه روزایی بود که گوشی مخفی داشتیم من که یادمه 7 تا گ

دروغ میگفن اگه دروغ نمیگفت زنگ میزددلش تنگ نشده بود... اگه دلش تنگ شده بود زنگ میزد میگفت دلم تنگ شده از من متنفره شدیدن سرم درد میکرد تلفنو روش قظ کردک من پره مشکلم از بچگی همینا رو داشتم واسه همین به کسی چیزی نمیگفتم با کسی صمیمی نبودم میترسیدم اعتماد به نفسم پایین بود من خیلی قوی بودم خیلی مقاوم